Het was 1978, ik zat in de tweede klas (groep 4) en kwam thuis met het slechtste cijfer van mijn hele schoolloopbaan. Een grote rode 2 stond boven mijn rekentest - de tafeltjes van 1 tot en met 10. Geen krul, geen plaatje, geen stempel. En ook geen hulp van de juf. Tafeltjes, die moest je gewoon kennen, punt uit. En dus kreeg ik thuis een stoomcursus 'tafeltjes stampen'. Tot grote hilariteit van mij zus en mij: mijn vader schreef de tafeltjes op een groot vel papier en plakte die op de wc. Of het nu om een kleine of grote boodschap ging, je kon niet anders kijken of je zag de tafeltjes. Er waren niet eens zo heel veel wc-bezoekjes voor nodig, al snel kende ik de tafeltjes uit mijn hoofd. Geautomatiseerd heet dat tegenwoordig. Inmiddels is het 2009 en komt mijn dochter uit groep 4 thuis met de woorden van de week. 'Deze moeten we leren mam!' Voor ze in de stapel kleurplaten, brieven en reclamefolders verdwijnen, hang ik ze op de wc. Tot grote hilariteit van mijn dochter en zoon. Een week later komt ze thuis met een dikke 10 voor haar dictee. Een blije dochter en een gelukkige mama. En een hele slimme zoon uit groep 3, die dankzij zijn lange wc-bezoekjes leest als de beste!
Geplaatst door:
Michal Janssen
06-21894216